سیاه اما روشن

نفس میکشیم

به حکم تقدیر میمانیم

به فرمان سرنوشت میجوئیم

به تدبیر اندیشه میخواهیم 

به خواهش دل زندگی میکنیم

به امید رسیدن به ارزوها مبارزه میکنیم

به امید رسیدن به پیروزی

و چه شیرین است موفقیت

ان زمانی که بی مهری های زمانه

بارها مرا چون شیشه های شکننده خورد می کند

ولی من چون صخره های پایدار همچنان ایستاده ام.

زندگی را دوست دارم

و دلبسته به انانی هستم که در دلم جای دارند

این شعر از سیامک عزیزه   اما دقیقا حرف دلم منه